4 Haziran 2016 Cumartesi

Ezin başını bu keşmekeş zamanın!
Her yer Kerbela.
Öyle çok sözcük kurudu ki içimde,
Fırat’ın susuzluğu bulaştı dudaklarıma.
Ben bir Hüseyin değilim. Amenna!
Benimde doğrandı başım,
Şükrülillah alnımdan akana.
Kuyuya hapsoldu güneşli günlerim,
Çöl rüzgârlarının sırtında,
Geçmiyor bir Yusuf kervanı,
Nil yol vermez olmuş Musa’ya
Kurtlara haber salın!
Kan kokuyor bu diyar,
Hazandan yapma şehirlere göçümüz var,
Ve yüreğimde siyahın gölgesinde bir bahar,
Sultan kılınsak ta Mısır’a,
Kurtulsa da Mescidi Aksa
Mekke’de Gül Devri yaşansa da
Biz bu asrın en sancılı nesli,
Daha doğmadan beşiğimiz bırakıldı, mühürlü kapılara…

                                                                                                                           vahayfa

NURAYCAN



Mürekkep küstü yaşı geçmiş kaleme…
Bir çocuk lazım şimdi bana
üşüyen elleriyle değecek kor gibi yanan yüreğime…
Yazılması gecikmiş tüm sözcükler
Bir tek o çocuğun dilinde
Masalın okunmayacakmış
Tüm acılar sobeleyecekmiş seni
Çanak çömlek patlayacakmış
Kekliklerin vurulacakmış türkülerde
Bırak bitsin çocuk
Bırak
Bırak
Bırak, gitsin
Bırak hiç büyümesin ellerin
uyuyunca değil, uyuyamayınca büyüyor insan
Nerden mi biliyorum
Babam öldüğünde küçüktüm uyumadım ben, hep üşüdüm
Ve ben en çok uyuyamayınca büyüdüm
O yüzden uzundur boyum
Bu yüzden kırıktır kemiklerim, yükümle çok güçsüzüm
Söyletme beni çocuk
Çığlıklarım boğazımda düğüm düğüm
Alıp başımı gidecek bir diyarım dahi yok
Kalbimi alabilsem ellerinden, başımı kesseler de kabulüm
Sorup durma içimin halini
Dedim ya üstümde çocukluğumdan kalma ince bir gömlek
 Babam öldüğünden beridir hep üşürüm...

vahayfa