Gel Kari! Gel de bir hikâye anlatayım sana.
Sen de “hayal” ben deyim “muhal”
Dört yetmez on dört aç kulaklarını da dinle.
Görmedim, duymadım ama biliyorum Kari! Vefayı sırtlasan
omzun zemheri!
Günde yirmi dört vakit salası okunurken umutlarımın, aminleme
dualarımı, durma es geç beni,
Cesareti olmayan yürek belalı aşkları kaldırmaz, bu
sözcükler parmaklarımı kesiyor Kari!
Ahu figan dört bir yan. Aşkın her sokağı demirli hücre, bu kadar acı
olmayanın mezarına bile çok geldi
Kâtip olmalısın Kari! her kelime bir pankart yürekte. Kolay
mı sanırsın be hey!
Ölmeyi bile haram kılmışlarken yazgıma söylemek kolay mı
zannedersin Kari!
Mananın sağından başladık
hikâyemize, solumda sakladığımı görse mecnun, akıllı zanneder kendini.
Kıyametten korkar husumet bekçileri. Hala diri zannediyorlar
üç kuruş sefa için satılığa çıkardıkları yüreklerini. Hem nedir ki kıyamet; Bir
melek, iki nefes, tüm derdi âlem-i dünya olanlarının son perdesi
Köpek balıkları yalan söylemez yunus balıkları gibi Kari! Bu
söz korkutmasın hüsn-ü zannın sahibini. Çünkü yazıcının kalemi sürçmedi. Bir
ebced hesabı yapalım sol yanımıza kim daha borçlu çıkacak görelim Kari! Birde
muhabbet kuşlarının kanadını süslerler vefasızlıkları yetmezmiş gibi.
Öyle dağıldım ki. Toplasan tek hecelik kelime bile etmez Kari!
Susmadım yine, söyledim, söyledim ve doğrandım dilim dilim. Sonrası Meryem sükûtu,
çok sonrası çarmıhtaydı ümidimin külleri.
Ah Kari! kanıyor cürmümün delikli tövbeleri. Bu ferman
yetmez arafımda cennet soluklamaya. Dön dolaş, sar sarmala aşkın yaralarını gözlerimden
su içecek cehennem zebanileri…
Sus deme bana Kari sus deme! Yan de, alevlensin yüreğin de,
İçimde Mevla aşkı cayır cayırken sükutu hal eyle deme! Daha ölmedi kundakta
konuşması ilham olunan sabi. Yürek bu! Destursuz kırılmazken bile paramparça
etmek hangi vicdan kitabına sığar! Hicap etme onların namına, bari sen söyle
Kari!
Duydun mu yüreği 5 vakit aşka kurban gidenlerin ilahisini. Hem
değil mi ki sükut dilme farz, konuşursam şayet kelimelerimin vacipti katli.
Kederim, hüznüm yoldaşım olsun, ömrümün son durağı İstanbul’un bir sokağı bile
etmedi.
Hadi gidelim Kari! İçim
uçurum, içim kan revan, içim yangın yeri. Neye üfleyecek bir dost, aşk derdini
ciğerlerine çekmekten korkmayacak bir meczup buluruz belki. Kimin nesiyim ben
O’na gidemediysem, hem yaşadığım neyin sessizliği. Ve korkma! Yaşamak kolay
değil belki ama ölmek ödünç soluğu iade etmekten başka ne ki?
Yüreğİ olmayana sevgi emanet etmek nasıl bir uçurum bilir
misin Kari? Dondu yüreğim, umutlarım Nil kıyısını bırakılmış Musa misali. İsyan
tohumuna şükürle eyvallah çekeyim, Kimsesiz değilim! Kimse/sessiz izahı olmayan
cürümlerinden kalem eridi…
Bu cürüm benim, kimse üstüne alınmasın.
İkra!
İkra Kari!
Bu hikâye Itri’nin son bestesiydi…
