Derler ki kederli
gözler aynalara bakamaz, çığlıklarının dile gelmesinden korkarlarmış
bakışlarında.
İflahına geç
kalmış olanlar aynalarıyla yaklaşsın yeri ve göğü birbirine karışmış dünyamıza
Bir kez
ölmek için, bin kez asmak gerekirmiş hayalleri
Eyvah! Geç öğrendik
telafisi olmayan mutluluklar dolandı kursağımıza
Kimin bu
alın izleri silinmiş seccadeler. Oysa yeryüzüne halife olarak gönderilen bizler
değil miydik?
Habil olmak
için niyetlenmişken, Kabil ağzı
ninnilerle beşikler yapmışız cennetlik yavrumuza
Ah biz! ne
çok şeyiz. Bir tek hiç olmayı öğrenememişiz
Ahsen i
takvim suretinde göğe mahrem kılınmışız, Yusuf misali umutlarımız demleniyor
kuyuda
En az
Züleyha kadar suçlu nefeslerimiz,
Gömleği önden yırtılan aşkların sahibi, sahip
olamadıklarımızı zindana sürgün edecek kadar benciliz!
Kelimelerim
lal kesildi iki diş arasında, biz bezm-i elesten haram kılınmışız pak bir
sevdaya
Gözüne bakabildiğimize
gizledik ömrümüzü, ölümü isteyecek kadar korkak akıllarımız.
Ki akıl;
kalbe şirk koşmaktan müebbet sürgün yedi aşkın savcılığında
Yasin’e ve Taha’ya
and olsun ki! arafı hak etmeyecek kadar deli heveslerimiz
Mutluluğumuz,
kurmadığımız hayallerimizde gizli kalacak kadar aşina
Olmayana âşık
olacak kadar kimsesiz yüreğimiz
Peki ya
neden canımıza kastettiler? Bugüne gönül koymadığımız için mi aldılar dündeki
acımızı yarınlarımıza.
Yazık ki
gelmeyenin ömür ağacına dileğimizi bağlayacak kadar çaresiziz
Kelepçelenen
mutluluklarımız için bin ah biriktirdik bir nefeslik dualarımıza
Nasuh
tövbeleri ile temizlenmesi muamma olacak kadar günahkâr sevmelerimiz
Ateş!
Kasırga!
Bu
serzenişin yangını benliğimiz
Tatlı tatlı
içimize çekelim, güldürelim ölümü hadi, emanetin çelmesini takalım hayata
Kordon bağından
dostun dikenini kana kana içmiş nesiliz
Sevdiğine
yüreğini kurban vermeyecek İsmaillerin, yeri yok İbrahim makamında
Nuray ORAL
