UFALANMIŞ BEDENİM...

O zamanlar çocuktum daha

Koca gövdeli ağaçlar gibi koca yürekli insanlar vardı dinlediğim masallarda

Bölünmezdi uykular,

Şarkı söylerdi bütün yapraklar

İşte çocukluk!

Cebimizde ki bilyelerle umut satın alacak kadar yarınlara kurguluyduk

Ve büyüdüm sonra…

Koca yürekli insanlar gelmez oldu masallara.

Şarkısı sustu yaprakların,

Baktım umudum kayıyor avuçlarımda,

Bir ağacın gövdesinde sığındım, kitaplarımın limanına…

                                                    vahayfa

GECEYDİ LİMAN

Acıdan kısılır sesin/ uğur böcekleri konmaz parmaklarına

Her dem duada titrek ellerim,

Kelimeler paslanmış batar boğazıma

Gelincik narinliğindeyiz, incitmeyin!

Hayallerimiz bir bir dökülür karanlık sulara.

Çıkmaz sokaklarımız dar gelir size, aman ha gelmeyin!

Şehrimizin kalabalığı ninniler söyler yalnızlığımıza

Siz, siz olun daha da kirlenmyin!

Bu kadar kırık kalp yeter,

Bütün umutlar dönsün ilahi aşka…. 

                                                                   vahayfa

ACIYOR...

Küflenmiş bir aşka susamış yüreğim

Ah benim viraneye dönen gönül evim/ben seni neyleyim!

Başını sokacak bir huzuru bulamayan bir tek ben miyim?

Ah benim orman gibi kardeşçe kokan kalemim!

Kâğıda kustuklarını hangi derdim yüklensin?

Al sırtına yarım kalmış tüm manaları var git,

Vefanın ütopyalarında yüreğiyle düşünen bir tek senmişsin

Ah benim lal lehçelerim!

Sevilenin ateşinde küle dönmüş sevgim,

Çayın terbiye edemediği dudaklardan ne diye sevda türküleri beklersin.

Uzayan bir gecede uykuya yenik düşmüş bir hayalim,

Kapatın ışıklarınızı ve eskittiğiniz yüzlerinizle rüyamdan çekilin!

Nefretten örselenmiş vicdanınız bakışlarıma dahi ilişmesin…

                                                                                                    Nuray ORAL