ENDONEAZYALI ÇOCUĞA MEKTUP

Gecelerim kısırdır benim hiç gündüz doğurmazlar. Her semaya baktığımda bir yaş dökülür bulutlardan.
Senin baharların bir aslanın gözlerinde saklı artık bıraktığın sevgilerini denizlere gömdün gidecek yerim yok senin Endonezyalı çocuk.
Sen çok bilinmeyenli denklemde kal. Annen de öldü biliyorum umutların gibi. Bir çığlık yay gökyüzüne o vakit öyle ki şimşekler çaksın feryadına
Bak arkana…
Sen ve Filistinli gibi kaç çocuk sakladı gözyaşlarını çöp kutularının arkasına. Hani o da kaybetmişti ya umutlarını babasının avuçları arsında. Hani oda korkardı uçaklardan sen ve senin gibi bütün Bağdatlı çocuklar.
Boş ver beni… Ben şiirler yazarım size. Bilirim babası ölmüş Filistin linin Allaha gönderdiği yüreğini.
Ve sen hep Bağdat a gitmiş gibi bak bana gözlerin turnalar takılır görürüm. Ve güneş görmeyen her ülkede bir çocuk daha vardır sen gibi onu da bilirim.
Tanıyamıyorum Endonezyalı sen ve senin gibi bütün Bağdatlı Filistinli çocukları.
Ve sen Endonezyalı çocuk.
Yürürken adım adım tüm ayak izlerin bir haykırıştır anlarım yarınlara…
Sen bilinmeyenli denklemden hiç çıkma. Çekilmek istiyorum Endonezyalı çarmıha İsa gibi anlıyım diye gözlerindeki kederini…
Satılığa çıkarmışlar şimdi senin sancını çekemeyenler ağrı nedir bilmez yüreklerini…

Nuray ORAL

DOĞUDA ÇOCUK OLMAK

Doğuda çocuk olmak- bir yanı yangında olmak- hüzünlü gözlerle kirli elbiseleri yoklamak. Ve belki de hiç mağaza kıyafeti olmamak. Hangisini saysam senin için çocuk. Hangi sıfatı koyayım yıldız isminin önüne…
Taşlarla top oynamak senin en bildiğin. Ve yıldızları net görebilmek için çekmelisin karanlıkları yüzüne…
Doğuda çocuk olmak –bir yanı hep yarım kalmak- oyun hamurları yerine çamurlarla elleri sıvamak. Ve belki de hiç evi olmamak.
Oluyor mu bilmiyorum çocuk
Bu cümlelerle bilmem seni anlayabiliyor muyum?
Bakışlarına Diyarbakır gömme avuçlarına Mardin i sıkıştırma yorulursun. Hayat bu çocuk anlamaz seni elleri cebinde ensesi kalın adamlar. b!u adamlar ki her köşe başını aç ayı gibi tutarlar.
Her azan mı yarıda kaldı be çocuk. Ağlamak yakışmaz sana bak ağlamaktan gözlerin boncuk boncuk.
Doğuda çocuk olmak –yüreği avuçlarında olmak- titremekli sesle ürkek ürkek konuşmak. Ve belki de hiç diksiyon bilmeden gırtlaktan kelimelerle cümlelere yoldaş olmak.
Ah be çocuk! Okullar hala kapanmadımı ayaklarına. Daha yürüyor musun hızlı trenlerin uçakların caka sattığı bu dünyada.
Doğru ya. Yüreğin avuçlarındaydı senin ve kırılmaması için kendi ayaklarınla çıkmalıydın yola. Unutmuşum çocuk. Aramışım seni hala kuşe kâğıda baskılı kitaplarda.
Affet be çocuk. Sen toprakların çocuğuydun babanın sana kitap alacak parası olmadı hiç doğruya.
Doğuda çocuk olmak –gözleri hep hüzünlü bakmak- büyük marketlerin olmadığı şehirlerde doğmak. Çikolatayı ödül diye kıyamayıp cebinde bir ay taşımak. Ve belki de hiç yiyecek çikolatası olmamak.
Ah be çocuk! Neden söyletiyorsun şimdi bana bunları. Buğulu bakışlarınla neden bamtelime dokunup inceltiyorsun gönül sızımı. Sızıların en büyüğü sende hangisi? Ve hangi dağ duyar yakarışını?
Mardin imden güvercinler uçursam sana bilmem buğu bakışların gülümseme alırmı?
Yapma be çocuk! Öyle bakma şimdi yaralarıma… Ben onları saklıyordum geldim geleli gurbet diyarına. Çamur bulaşmış kıyafetlerim yok benim. Ve nebi gibi açta yatmıyorum akşamlarda…
Hadi be çocuk! Git ve tahtadan sopadan oyunlar oyna. Daha fazla söyletme beni. Biraz daha bakarsan yaralarıma korkarım acıdan prangalar vuracam ayaklarıma…
Git artık çocuk! Annenin babanın elinden tutup salın inci gibi doğunun bağrında. Ağrı dağının heybeti yorar mı hiç kalbini.
Yüreğin meydan okur elbette o taşlara…
Haaa affet çocuk! Unutmuşum sende benim gibi yüreğini kaybetmiştin dimi mülteci umutlarda…

Nuray ORAL

GÜNEŞİN ÇOCUKLARINA…

Baktıkça yanıyorum, baktıkça sol yanım acıyor. Sizin çarıksız ayaklarınız acımıyor mu; ?
Sizi anlayan bir ben mi vardım da yaşadım gözyaşlarınızı… Birde anlayan altınızdaki merkebiniz mi var?
Anlamasınlar be güneşin çocukları. Bırakın Alper Beyler dolaşsınlar büyük marketlerde siz yanmayın emi…
Üstünüzde olmayan elbiselerinizde yanmasın. Ben dua ederim size ben nebiyle ıtırımıza bestekâr eylerim sizi…
Şimdi gelin yamacıma da anlatın güneşin çocukları; toprağa olan sevdanızı anlatın başta ve yüreğin yangınlardayken nasıl yanmadığınızı anlatın bana.
Bakın yüreğim paramparça ve yüreğim yollarda kör evliya.
Siz yaptınız ben yapamadım… Siz yaşadınız ben yaşayamadım. Nebiyi en çok anlayacak olan siz değimliydiniz oysaki. Onu en çok o gibi dünyada mahrum olanlar anlardı… Sahi anladınız mı onu. Sahi hiç anlattılar mı onu size. Hani şu 2 cihan serverini…
Anlarsınız siz… Güneşe bile meydan okursunuz kamerlerime kalır kekememlğiniz. Bakın güneş bile gülümsüyor yüzünüze, bakın siz basıyorsunuz diye toprak şiirler diziyor güneşe…
Kaç defa yandınız güneşin çocukları o ateşte, kaç defa yaktı sizi ağustosun narı. Duyun dağların sesini başınızı sağa çevirin bakın orda Mardin dağı. Bakın canınız yanı başınızda. Mezopotamya güller büyütüyormuş size öyle duydum dicleden, Diyarbakırın rüzgârı size umut besliyormuş… Siz üzülmeyesiniz diye Burdurdaki muhacir size her gece dua güvercinleri uçuruyormuş. Nebi versin bunun haberini. Hani Taifte ayakkabısı kanlara bulanan gül peygamber… Hani bayramda yetim çocukları giydiren Fatımanın aziz babası… Ben sizi anlayamam güneşin çocukları ben merhem olamam yaralarınıza ben anlatamam hikâyenizi… Benim derdim bir çift ayakkabı almak diilki. Benim derdim size güneşleri almak semanın bağrından…
Sahi güneşin çocukları cebinizde sakladığınız güneşi emanet edermiyidiniz bu siz gibi sancılıya… Çok şey değil toprak kadar kimsesizim ya ondan bu denli inleyişim… Hadi be güneşin çocukları, Kameri teslim edin yarına bana da hülyaları verin… Arka cebime umudumu sıkıştırmayı unutmayın.
Yapmak zor değilmiş oysaki. Oysaki hayal kurmak sancılı değilmiş. Benim sancım toprağa değil dağlara da anlatamam çığlıklarımı şimdi size… Beni ancak ben gibi mecnunlar anlar… Anlamak zor değilmiş güneşin çocukları… Yıldızları saçlara taç yapmak zor değilmiş anladım… Güneşe sevdalı olmak ben gibi ziyası sönüklere nasip değilmiş kavradım… Size veriyor nebi bu mirası. bu mirası omzu taşın altındakiler taşırmış ancak… Gerçek aslanları aslan yavruları anlarmış. Korku yok size, endişe nedir girmesin sözlüğünüze, cesaretsizlik uğramsın bacanıza… Sobanız tütmesin yeisle… Asrın sahibi altın nesil sizsiniz ancak. Altın nesle şiir yazmak ne haddime… Ve ne hadime güneşin yavrularına yıldızlardan bahsetmek... Hadi güneşin çocukları… sahabi gibi olun… Bakın onlar hala bu asrı güneş gibi aydınlatıyorlar… Tıpkı Nebi gibi… Hani şu Aminenin yetimi… Rabbinin habibi…
Haber aldım güneşin çocukları sizi beklemekteymiş aziz peygamber Cafer-i Tayyarın yetiminin başını okşayan nebi var ya hani sizi çok seven…
Ayakkabılarınız yok ya her birinize asrı saadetten ayakkabı getirecekmiş… Hani yok ya uçurtmanız cennetten uçurtma uçuracakmışsınız… Kalkın ve gidin güneşin çocukları nebinin yanına, Rafi bin hadicin yanına varın hani uhuddaki çocuk… Umeyrimin yanına gidin şu bedirdeki yiğit evlat... Onlara Dilbeste olun ve onlara anlatın bizi olur mu? Güneşi bizim de sevdalı olduğumuzu. Onlar görüyor ya birde siz şahit olun… Ve güneşin çocukları güneşe anlatın arkasında siz gibi ne kadar çocuk olduğunu… Şimdi merkeplere değil küheylanlarla güneşe doğru uçun
Hadi çocuklar… Bir kez daha güneşin çocukları olun…

Nuray ORAL