YETİM YÜREK ÖZLEME KELEPÇE VURMUŞ

Giderken gülüşerim ardında
Boş bir sayfa bıraktı solumda.
Belli ki yaz diyordu.
Yazda kurtul...
Ama kurtulmak ne mümkün!
Ahımı mızrak uçlarına takıp, mutluluktan alacağımı istesemde ne gam!
O halde yan dedi!
Madem yazarak sönmedi
Düşünmeden kurban et cümleleri,
Alev alsın sözcükler
Kedere boğulmuş yüreğin belki bulur,
içinde her gün ölen yetimi...
                                                              (Nuray ORAL)

ÖMRÜMÜN MAVİSİ

Benim dünyam çok kişilikti,

İhtiyaç fazlasıydı yalnızlık.

Aşklarım maviydi,

Karası yoktu sevdamın

Kapım hep açıktı,

Umut evimin en güzel çiçeği

Sonra, gelen hep gitti!

Sonra Giden bir daha dönmedi…

Söz verip te gitmek!

Olacak iş miydi?

Sonra?

Sonrası yok işte,

Yalnızlığımı aldım içeri,

Kapattım kapımı,

Budadım çiçekleri,

Birde çay koydum ocağa ve dedimki;

Olsun! Yine gelseler yine açarım yüreğimi…

                                                                                             (Nuray ORAL)

UZUN YOL

Biliyorum bir bahar müjdesi beklediğiniz

Ne hicran şiirlerini nede kırık dökük kelimeleri seversiniz

Bakın toz duman içinde bir yürek benimki

Saklandığı tek yerin tozlu cümleler olduğunu öğreneceksiniz

Açığa alınmış umutlardır gözlerimdeki

Yağmura hasret, vuslatların izinde bir ömür geçer mi dersiniz?

Kedere selam durmuş;

Bu kıyı,

Bu yol,

Bu liman, ayak izlerimden bilirsiniz

                                                     Nuray ORAL

TEK KİŞİLİK SANFONİ

Ne söyledin sana beni sorduklarında?

Ne söyledin de, acıyarak baktılar,

Oysa sorması gereken bendim ben!

İnsan, Öyle yılgın, öylesine kırgın ki ötekinden.

Ben sana papatyaları fazla baharlarla

Ben sana mor panjurlu hayallerle gelen

Silme bırak kalsın gözümde yaşım

Yanaklarım nasırlandı hayal ile gerçek arası ellerinden

İnsan, öyle kimsesiz, öylesine yalnız ki ötekinden

İzin ver doğsun adın günlerime

Unutmaya ayarlanmış yelkovan, bıktı akrebin ihanetinden

Evet sen bir güneşsin

Gülüşünle baharlara kapı açarken

Uzaklığınla ömrü kışa dönen bigarip ben.

Ne çok görülecek çiçeklerim vardı oysa,

Bir pencere aralığı bulabilseydim umutsuzluğumun hücresinden.

İnsan, öylesine yitik öyle yabancı ki ötekinden

Gölgede unuttum aydınlığımı, el uzatın da dağılsın karanlığım.

Sesini yitirmiş bir çığlıktır, yüreğimin kubbesinden yükselen.

İnsan, öyle uzak öylesine hissiz ki, ötekinden.

Ve ben yabancısıyım artık, sözcüklerimin bile

                                                                                                                    Nuray ORAL