Sana karşı en acımasız yenilgim,
Kalbimden geçip te kelimelere dökemediklerim.
Seni izlediğim an, bir ışık değdi sanki geceye,
Kevser havuzunda tüm dertleri unutmak gibiydi gözlerin.
Mutlu olduğum anlara iliştirip gözyaşlarımı,
Korktuğum hayallerime
uzanıp cesaretimi dize getiren sendin
Susmaların bile sözcüklere lisanı hal olurken,
Ben senin sesinde kendimi özledim.
Dünyamda kaybettiğim tüm şehirlerimin pusulası “bizken”
Sende kalan beni hangi zindanlara hapsettin?
Perdeleme aşktan ucuz hisleri yüzüne!
En temiz amelinin haklılığı kadar haklı bulursun kendini
bilirim.
İçimde kurumuş umut ağaçlarını yak hadi!
Avuçlarında titreyen yalnızlığım üşümesin.
Oysa ne çok severdik ikimizde kulağımıza mutluluk fısıldayan
o tınıyı,
Şimdi tüm çarelerimi düz yola çıkaran gülüşünü düşlerimde
besteledim.
Ne zaman bulutlarımıza kara yağmurlar sirayet etse;
“Bize iyi bak Cann.
Kendinden geçme” derdin.
Dili lal kesilmiş ulaklardan sevda hikâyeleri dinlemek mi tüm
cesaretin?
Aynada ki yansımana dikkatle bak! Bakışlarının her ferinde
karanlıklarda bıraktığın benim.
Gerçekliğimizin ulu mabetlerinde çay sıcaklığında içimi
ısıtanım!
Ah bu huzur! Yetim ömrümün yamaçlarına çok mu geldi?
Soluma üfle nefesini, kalbimin ağrılarını az biraz dindirir
misin?
İçimde durmak bilmeyen hoyrat rüzgârlara sükûn borçlusun,
Kaybolmasın diye gözlerinde demirlediğim beni kime emanet
ettin?
Geriye kalan küllerimi bile ateşe ver ki, öldüğümü bileyim
Hayat işte!
Ayrılıklar bir kere dile geldi mi, susmak vacip olur
vuslatın şairlerine
Acımak yok! "Bize" yazılan her şiirin dilini keselim
Bundan böyle seni susup dilime haram kıldığım sözcüklere mühürledim.
(seni ölümü sevecek kadar özledim. Ve sen en çok hasret çektiğimde
güzeldin)
Nuray
ORAL
