Duydun mu
Kari söylediklerini!
Bir hikâye
yetmezmiş olup da bitemeyeni anlatmaya.
İçimizde gizlediğimiz ne kadar yürek ağzı kuş
varsa, hepsinin kafesini açmak gerekirmiş belli ki.
O vakit! Söylemeye hazır dursun sükût eden,
Utansın halinden, manaya boyun eğen,
Cennete haram
kılınsın kalbine nefret libasını giydiren.
“Hepsini
anlat eyy yazıcı” dediler; o zaman dinlesinler.
Dilimizde geveleyip söylemediğimiz türküler; gidip
te dönmeyen kendileriydi
Ve kalmak… Dünyanın en büyük uçurumundan da derin kari. Sürmeli şiirler söyledik el-hak olsun diye hak katında gidişleri. Şikâyet etmeye lisanımız yarım. Kırk yamalı umutlarımız vardı onları da çalıp imkânsızlıklara emanet ettiler hayallerimizi. Tüm kapılar kilitlendi yüzümüze. Ah bu efkâr ömür bahçemizin tüm güzel çocuklarını sobeledi.
Sevmek;
ihanetle zina edenler için çok zor bir eylem kari. Peydahladıkları her aşk kalplerinin
en mahrem yerinde bir kara lekeydi. Görüp
gözetene, Koruyup Kollayana yeminler edecek kadar temiz bildiler mekruh ibadetlerini.
Ve uğruna geçtikleri her can, şaibeli sevaplarının şahidiydi
Korktum… Daha
ölmeden yaşamı kabre ölüm diye indirmekten yoruldum. Ben kanatanın gözlerine
yetim kalmaktan, kendimin cennetinden kovuldum.
Elbet gelecek karanlığımızı Nura çeviren ışık huzmesi. Çünkü en günahkârda
olsa; her kul Rabbi tarafından müjdeliydi kalu beladan beri.
Yanmak nedir
bilirler mi kari? Yanamayanlar nerden bilsin ki nedir aşk derdi? Muhabbete nadan olanlara vefayı anlatıp söz
israfı edecek değiliz. Biliriz aşkları
gibi, vefaya duydukları iştiyakta fani. Berzahında kaldık mutlulukların, bağdaş
kurup şehri yârde tek nefeslik dinlenmeli.
Mahşerin provasındayız, bir cehennem lazım
bize. Gözyaşlarımız kurudu kirpiklerimizde, bir hıçkırık lazım boğazımızda
takılan düğümlere. Ağlamalarımız kefaret
olacaksa günahlarımıza, biz ciğerlerimizde tuttuğumuz nefesten geçtik bile.
Keşke yaşamak zorunda olmasak kari. Başımızı alıp
gittiğimizde yanımıza alabilsek kalbimizi. Heyula düşünceler işgal etmese
-sevgiye eksik olsa da- yaşanası kalmış tek şehrimizi.
Kapattığımızda gözümüzü, tanımasaydık yalancı vicdanlara
batırılmış siretleri.
Ölüme girizgâh sözüm…
Aşka agâh ömrüm…
Sevincimle cem etmiş hüznüm…
Çek karanlığı yüzüme kari, biz bu dünyada çok oyalandık
Bu hikâyeyle sönsün kabrimin kandilleri…
Nuray
ORAL
