Mürekkep küstü yaşı geçmiş kaleme…
Bir çocuk lazım şimdi bana
üşüyen elleriyle değecek kor gibi yanan yüreğime…
Yazılması gecikmiş tüm sözcükler
Bir tek o çocuğun dilinde
Masalın okunmayacakmış
Tüm acılar sobeleyecekmiş seni
Çanak çömlek patlayacakmış
Kekliklerin vurulacakmış türkülerde
Bırak bitsin çocuk
Bırak
Bırak
Bırak, gitsin
Bırak hiç büyümesin ellerin
uyuyunca değil, uyuyamayınca büyüyor insan
Nerden mi biliyorum
Babam öldüğünde küçüktüm uyumadım ben, hep üşüdüm
Ve ben en çok uyuyamayınca büyüdüm
O yüzden uzundur boyum
Bu yüzden kırıktır kemiklerim, yükümle çok güçsüzüm
Söyletme beni çocuk
Çığlıklarım boğazımda düğüm düğüm
Alıp başımı gidecek bir diyarım dahi yok
Kalbimi alabilsem ellerinden, başımı kesseler de kabulüm
Sorup durma içimin halini
Dedim ya üstümde çocukluğumdan kalma ince bir gömlek
Babam öldüğünden beridir
hep üşürüm...
vahayfa
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder