Bir Mardin tutkusu ve bir Mezopotamya sevdası
Giriş gayet güzel Mezopotamya’ya -sarı ile kahverengi toprakların rüzgârla ritim tuttuğu yörelerde-
Bir türkü tutturma vakti çoktaaan gelmişti.
Mardin’in ışıkları mı daha parlak yıldızlar mı? Bilemedim ama
Hep türküler gurbete yakılmaz ki, bir de Mardin ışıklarına yakılsın.
Bir Mardin bir sevda…
Sokaklarında yürüyen her âşık için bir haykırış, bir acı yeri belki…
Kıyısına vuran hasretlerle mevcut ve yamalı umutlar var daha ilerisi…
Yaşanmamış her anı için tekrar “içte” başlamak için tammm yöresiii.
Yani burası yeniden başlamak ve ya bitmek memleketi.
Ötesi yokkk…
Bir kızıllık var ilerisinde, acaba burası neresi…
Dağları aştıkça bir tepe, ah şimdi anlaşıldı burası Kızıltepe
Yani Mutlulukların ve bitmişlerin kesişme yeriii.
Haaa şimdi anladım sahi burası benim memleket. UMUDUM, daha ilerisi.
Başta demiştik, Mardin ve tutku kelimelerini aynı cümle içinde kullanmıştık…
Yaşanılan her türlü anıya kafa tutarak bir türkü savurmuştuk…
Ulaşır mı bilmem!
Mardin’in göbeğinde bir anne yani bir ata unutmuştuk…
İlerledikçe Burdur’da, Mezopotamya’da kardeşlerimizle beyaz güvercinler uçurmuştuk…
Kalksın ayağa Mardin Kalesi, tam bu aciz kulun kalbine, bir hizmet aşkı koymuştu…
Kapatılan her göz yeni kulaklara gebeymiş.
Mardin artık duyuyor; kezzap dökülen gözlere, suyun ötesindeki yiğit dualarıyla merhem oluyor…
Bir diriliş esintisi,
Anadolu’dan başlayıp Mardin’de devam eden bir rüzgâr yeli gibi…
Mardin önce bir sürgün yeri.
Kelepçelenen ellerin, namazın kerametiyle; Allah huzurunda açılma yeri…
Yiğitlerin dillerine okunan yalın, sakin nur besteleri gibi.
MARDİNN… Ötesi yok…
haaa affedin yanılmışım hizmet sevdasıyla başlayıp Allah aşkıyla devam eder ilerisi.
Dar sokaklarda yayılan ayak sesleri, hakkın adımlarıyla hem dem olmuş bir Mardinli yüreği,
Düşmeye niyetlenmiş üç taşın inadına ayakta duran bir Mardin kalesi…
Yelkovanla akrebi seçemem, burada günlerin ilerlemesi durur sanki…
Sankisi mahşer yeri gibi…
Ağzı surda bekleyen İsrafil gibi; dirilişini, haykırmayı bekler Mardin.
Yeniden doğacak bir çocuk gibi ilerisi… —İlerisi yangınlar diyarı olmasa bari-
Gözyaşlarıyla ritim tutan sazlara inat çalar şimdi Mardin sokaklarında reyhanî…
Ve bir tarafta O Aziz Peygamber’in Sakal-ı Şerifini konuk eden Ulu Cami,
Öbür tarafta Darul Zahfaran Kilisesi…
İlerisi dedik hep… Sahi nerde ilerisi Mardin Dağı’ndan sonrası mı ola ki…
Kalemin mürekkebi haber veriyor, sanırım şiirin bitme vakti geldi. —Mardin için az oldu sanki-
Toz duman içinde bir yaren; Ayağa kalkmaya niyetlenmiş doğunun incisi…
Hadi doğrul Mardin VERA BİSMİLLAH!
Nuray ORAL
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder